Contactgeluid en de VvE: wat een vereniging écht vraagt

Woon je in een appartement en wil je een PVC-vloer? Dan is de eerste vraag niet 'welke vloer', maar 'wat mag'. In een Vereniging van Eigenaren (VvE) gelden regels voor contactgeluid — het bonzen en tikken dat je onderbuurman hoort als jij loopt. Die regels zijn geen landelijke wet, maar staan per gebouw vastgelegd. Hieronder leggen we uit hoe het echt zit, zonder mythes.

Er is geen universele wet

Een hardnekkig misverstand is dat er één landelijke geluidsnorm voor vloeren zou bestaan. Die is er niet. VvE-vakbronnen zijn daar helder over: de eis hangt af van het splitsingsreglement en het huishoudelijk reglement van jouw specifieke VvE. Er zijn verschillende modelreglementen in omloop (uit onder meer 1973, 1983, 1992, 2006 en 2017), en die verschillen. De oudste (1973 en 1983) kennen geen specifieke vloerbepaling, alleen een algemene hinderbepaling; de nieuwere hebben wél expliciete regels.

De +10 dB Ico-eis uit Modelreglement 2017

Het meest gebruikte moderne reglement, het Modelreglement 2017 van de KNB, stelt in artikel 28 dat een harde vloerbedekking alleen is toegestaan als die de isolatie-index voor contactgeluid (Ico) met meer dan tien decibel verbetert wanneer een betonvloer ermee wordt belegd. Die verbetering moet worden beoordeeld op basis van de norm NEN 1070 of NEN 5077 (of een norm die daarvoor in de plaats is getreden). Concreet betekent dat: je leverancier moet met een meetrapport kunnen aantonen dat de totale vloeropbouw — vloer plus geluiddempende ondervloer — die +10 dB haalt.

Belangrijke nuance: +10 dB is geen bouwwet

Verwar de +10 dB niet met een eis uit de bouwregelgeving. Juridische vakbronnen benadrukken dat +10 dB een reglementaire, praktijkstandaard is (onder meer uit het modelreglement), geen formele Bouwbesluit-eis. Het Bouwbesluit 2012 kent voor nieuwbouw een eigen systematiek (een LnT,A van ten hoogste 54 dB), maar dat is iets anders dan de VvE-eis waar jij als appartementeigenaar mee te maken hebt. Voor jouw vloer telt wat in het reglement staat.

Wat dit betekent voor je vloerkeuze

Om aan een +10 dB-eis te voldoen, kies je in de praktijk voor een vloeropbouw met een goede geluiddempende ondervloer. Klik-PVC met een geïntegreerde of aparte akoestische ondervloer is hiervoor geschikter dan een dunne, direct verlijmde vloer zonder demping. Vakbronnen wijzen erop dat verlijmde (dryback) PVC juist méér risico op contactgeluid geeft en daardoor minder vanzelfsprekend is voor appartementen, terwijl click-PVC met demping vaak beter past. Welke opbouw voor jou werkt, hangt af van de exacte eis — zie ook dryback versus click PVC en welke ondervloer bij PVC.

Hoe wij het regelen

Voor appartementen kijken we altijd eerst welke eis geldt en stemmen we de opbouw daarop af, zodat de vloer bij de VvE-regels past. We vragen je om het toepasselijke reglement, zodat we niet gokken maar op de juiste norm werken. Een vloer die je onderbuurman niet hoort én die netjes is afgewerkt: dat is het doel. Wat er verder in een huur- of appartementsituatie speelt, lees je in PVC in een huurwoning of appartement. We leggen deze vloeren met click PVC en LVT.

Wat als er tóch overlast is?

Stel: de vloer ligt, maar de onderbuurman klaagt over geluid. Dan is de eerste stap altijd het gesprek — veel geluidskwesties binnen een VvE worden onderling opgelost. Komen jullie er niet uit, dan kijkt het bestuur naar het reglement: voldoet de vloer aantoonbaar aan de eis (bijvoorbeeld de +10 dB uit Modelreglement 2017), dan sta je sterk, mits je een meetrapport hebt dat dat onderbouwt volgens de genoemde norm (NEN 1070 of NEN 5077). Ontbreekt dat bewijs, dan is de bewijslast lastiger.

Daarom adviseren we om bij een harde vloer in een appartement altijd de meetgegevens van de vloeropbouw te bewaren. Niet omdat we problemen verwachten, maar omdat een meetrapport het verschil maakt tussen een discussie op gevoel en een discussie op feiten. Een vloer die vooraf op de juiste norm is opgebouwd, is achteraf ook makkelijker te verdedigen.